Martin Luther King Jr. day 16 January 2012

Civil rights giant fought for principles with universal applicability

Americans on each third Monday of January honor the life and achievements of the Reverend Martin Luther King Jr. (1929-1968), the 1964 Nobel Peace laureate and the individual most associated with the triumphs of the African-American civil rights movement during the 1950s and 1960s. As a political organizer, supremely skilled orator and advocate of nonviolent protest, King was pivotal in persuading his fellow Americans to end the legal segregation that prevailed throughout the South and parts of other regions, and in sparking support for the civil rights legislation that established the legal framework for racial equality in the United States.

King was among those champions of justice whose influence transcended national boundaries.  A student of the philosophy and principles of nonviolence enunciated by Mohandas Karamchand Gandhi (1869-1948), King in 1959 traveled to India, where he studied further the legacy of the man his widow, Coretta Scott King, later would call his “political mentor.”  Nelson Mandela, accepting the 1993 Nobel Peace Prize, similarly credited King as his predecessor in the effort to resolve justly the issues of racism and human dignity.

Son of the prominent

Факторы, влияющие на эффективность работы группы

Группа сможет более или менее эффективно идти к достижению своих целей в зависимости от влияния следующих факторов: размера, состава, групповых норм, сплоченности, конфликтности, статуса и функциональной роли ее членов.
РАЗМЕР. Теоретики управления посвятили много времени определению идеального размера группы. Авторы школы административного управления считали, что формальная группа должна быть сравнительно небольшой. По мнению Ральфа К. Дэвиса, идеальная группа должна состоять из 3-9 человек. Его мнение склонен разделить Кит Дэвис, современный теоретик, посвятивший много лет исследованию групп. Он полагает, что предпочтительное количество членов группы – 5 человек. Исследования показывают, что фактически на собрания в группу приходят от 5 до 8 человек .
По некоторым исследованиям можно заключить, что группы, насчитывающие от 5 до 11 членов, обычно

5-ամյա ԵԱԴ. “Մեր հաղթանակները մեր սաների հաղթանակներն են”

Երիտասարդ առաջորդների դպրոցն այս տարի տոնում է իր հնգամյակը։ Հինգ տարիների ընթացքում այստեղ իրենց կյանքի ուղին են կերտել հարյուրավոր երիտասարդներ։ Ոմանք ԵԱԴ-ի շնորհիվ նոր աչքերով են նայել իրենց կյանքին ու հնարավորություններին, ոմանք շատ նոր գիտելիքներ են ստացել, ոմանք ինքնահաստատվել ու վստահություն են ձեռք բերել, իսկ ոմանք նաև գտել են իրենց կյանքի երկրորդ կեսին։ Փոքր չի եղել ԵԱԴ-ի ներդրումը մեզանից յուրաքանչյուրի կյանքում, փոքր չի ԵԱԴ-ի ներդրումը նաև Հայաստանի Հանրապետության երիտասարդ սերնդի դաստիարակության մեջ։ Այսպիսով, մենք փորձեցինք ԵԱԴ հիմնադիր ու ղեկավար Արտակ Շաքարյանի հետ ամփոփել այս հինգ տարիները և նախանշել դպրոցի զարգացման հետագա ուղին։

1. Արդեն հինգ տարի է, ինչ ԵԱԴ-ն ակտիվ գործունեություն է ծավալում։ Որքանո՞վ է հաջողվել իրականացնել ի սկզբանե դրված նպատակները և որքանո՞վ է այսօրվա ԵԱԴ-ը տարբերվում նախնական մտահղացումից։ 

Որոշ ոլորտներում գերազանցել ենք սպասելիքները, որոշ հարցերում հասկացել, որ գերագնահատել ենք մեր կարողությունները: Ի սկզբանե նպատակն էր միավորել ակտիվ երիտասարդներին, ովքեր կճանաչեն իրար, ընդհանուր գործ անելով կբացահայտեն միմյանց, և ի վերջո կստանան գիտելիքներ առաջնորդության, կառավարման ու հարակից բնագավառներում: Որպես եռամսյա դասընթաց պլանավորված դպրոցն այսօր արդեն հինգ տարեկան է, գործում է ամեն օր, ունի երեք լսարան և անվճար հիմունքներով դասընթացներ է մատուցում տարեկան առավել քան հարյուր երիտասարդի: Հանդիպել ենք նաև խնդիրների: Հիմնական խնդիրը մտքերն ու պլանները կյանքի կոչելն է, ավելի շուտ թե՛ մեր բազմազբաղ երիտասարդների ժամանակը, թե՛ առկա ռեսուրսները մոբիլիզացնելը: Սրանից դրդված մենք որոշեցինք, որ Դպրոցի ավարտական վկայական կտանք միայն խոսքը գործի վերածած սաներին:

Առողջ ժամանց հայ երիտասարդների համար

Կրեատիվ մտածելակերպ, սեփականը ստեղծելու համարձակություն, հավատ սեփական ուժերին ու ամուր թիմի կարևորություն. այս արժեքներն է իր սաներին տալիս ԵԱԴ-ը։ Ինչպես ցույց է տալիս նրանց հետագա կյանքն ու գործունեությունը, այդ արժեքներն ամուր հիմք են դառնում նրանց կյանքում ու տալիս իրենց արդյունքները։ Նման հաջողված պատմության օրինակ է ԵԱԴ տարբեր հոսքերի սաներից ձևավորված այն փոքրիկ թիմը, որն այսօր նոր շունչ է բերում հայ երիտասարդների կյանք՝ քարոզելով առողջ ապրելակերպի ու հետաքրքիր ժամանցի համադրումը։ Նրանք այժմ երեքն են՝ ԵԱԴ 8-րդ հոսքի սան Արման Ավթանդիլյանը, ԵԱԴ 6-րդ հոսքի սան Լիլիթ Գևորգյանն ու ԵԱԴ 8-րդ հոսքի սան Կարեն Դերձյանը։

Ամեն ինչ սկսվեց շատ վաղուց, երբ ԵԱԴ-ում հանդիպեցին տարբեր հոսքերի սաներ, որոնք աստիճանաբար ընկերացան ու մի թիմ դարձան։ Ապա ծնվեց նրանց պրոեկտը՝ Մի կին-մի աշխարհ։ Այն ժամանակ թիմը բաղկացած էր 5-6 հոգուց, թիմում ներգրավված էին նաև Մաքրուհի Սինանյանը, Շուշան Հարությունյանն ու Աննա Եղոյանը: Եվ նրանց ջանքերով կարճ ժամանակում մեծ գործ արվեց:  «Այդ պրոեկտն իմ համար շատ մեծ փորձ էր։ Կարճ ժամանակահատվածում կարողացանք մեծ աշխատանք անել։ Այդ ընթացքում մի քանի անգամ ենք հանդիպել, նույնիսկ եղել ենք տարբեր երկրներում։ Այդ ամենը մեր մեջ հատուկ վստահություն ու շնորհակալության զգացում ձևավորեց»,- ասում է թիմի անդամ Լիլիթ Գևորգյանը։ Աստիճանաբար փոխադարձ վստահությունն ու կապն այնքան ամրապնդվեցին, որ ինչպես իրենք են խոստովանում, նրանք մի ամբողջություն դարձան, միասնական մի թիմ, որտեղ շատ մեծ է ներդաշնակությունը։

Protected: New teams 2012

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

…պիտի նորից փորձեմ…

Քիմիկոս, գիտնական, լաբորատորիա, հոդվածներ միջազգային ամսագրերում, ուսուցիչ, դասարան, քիմիայի դաս, բանաձևեր… Ո՞ւմ պատկերացրեցիք այս կարճ նկարագրից, երևի թե 60 տարեկան գզգզված մազերով մի ցնդած գիտնականի, որն ընդհանրապես կտրված է ռեալ կյանքից ու ապրում է գիտության իր աշխարհում։ Ասեմ, որ դուք սխալվել եք։ Այս բառերը նկարագրում էին մոտ 20 տարեկան մի երիտասարդ օրիորդի, որին բացի այս բառերից կարող ենք նկարագրել նաև որպես անսպառ երևակայություն, կրեատիվ մտածելակերպ, նորարար գաղափարներ ունեցող մի մարդ, որն իսկապես կարող է արժանանալ ԵԱԴ 12-րդ հոսքի «լավագույն հրեշտակի անվանակարգին ու անվերջ զարմացնել իր ներքին էներգիայով ու եռանդով։

Եթե դեռևս չեք կռահել, թե ում մասին է խոսքը, ապա հուշեմ, հոդվածիս հերոսը Վիկտորիա Ռստակյանն է։ Վիկտորիան առաջնորդ է իր հոգով ու էությամբ, ԵԱԴ արժանի սան, որն իր կյանքում առաջնորդվում է դպրոցում քննարկված բոլոր սկզբունքներով, ունի կյանքում նպատակ ու չի վհատվում դժվարություններից։ Նա երազանք ունի՝ լինել քիմիայի ուսուցիչ աշխարհահռչակ լավագույն դպրոցներից մեկում, և հաստատակամ առաջ է շարժվում դեպի իր երազանքը։

Ուսուցչի գործն ամենակարևոր ու շնորհակալ գործերից մեկն է, քանի որ լավ ուսուցչին հիշում ենք ամբողջ կյանքում, իսկ նրա դասերն իրենց հետքն են թողնում մեր հիշողության մեջ ու օգնում ամբողջ կյաքում։ Իսկ Վիկտորիան հենց այդպիսինն է, ուսուցիչ, որը խոսում է աշակերտների լեզվով։

Արդյունքից առավել կարևոր է միասին անցած ճանապարհը

«Թիմային աշխատանքը նման է շվեյցարական ժամացույցի մեխանիզմին, երբ վերջինիս նույնիսկ ամենափոքր դետալները համակցված ու համաձայնեցված են աշխատում», – սա է ԵԱԴ 15-րդ հոսքի սան Արմեն Սարգսյանի թիմային աշխատանքի բնորոշումը: Նրա համոզմամբ` հաջողված է այն թիմը, որի յուրաքանչյուր անդամը գիտի իր անելիքն ու գիտակցում է, որ իր արած թեկուզ ամենափոքր քայլից է կախված ողջ թիմի հաջողությունը: Նվիրվածություն և փոխադարձ վստահություն. Արմենի կարծիքով սրանք են կուռ ու հաջողված թիմ ստեղծելու ամենակարևոր գործոնները:

ԵԱԴ 15-րդ հոսքի 6 խմբերը վերջերս ամփոփեցին իրենց թիմային առաջին նախագծերը` ներկայացնելով իրենց իսկ ընտրած հայտնի առաջնորդին: Արմենի ու իր թիմակիցների ընտրած առաջնորդը Գարեգին Նժդեհն էր, որն, Արմենի խոսքով, ուներ գաղափարի և գործի նվիրյալ թիմակիցներ, որն իր տեսակով ու աշխատանքային ոճով կարողացավ իր շուրջը համախոհների թիմ ստեղծել, ովքեր հավատացին ու գնացին նրա հետևից: «Սա մեր առաջին նախագիծն էր ԵԱԴ-ում, որը թեև շատերի խոսքով հաջողված էր, սակայն իմ կարծիքով` ճիշտ հակառակը: Չստացվեց թիմային ճիշտ ու ստեղծագործ մթնոլոտ ապահովել, թիմային աշխատանքի ոգին չստացվեց լիովին ձեւավորել. տարբեր բնավորություններ, տարբեր կրթություն, թիմային աշխատանքի փորձի պակաս, քան ընդհանուր նպատակին ծառայելու գաղափարն է ու թիմային աշխատանքը:

50-րդ հոբելյանական հանդիպումն ավարտվեց հաղթանակով

2011թ. դեկտեմբերի 11-ին Երիտասարդ Առաջնորդների դպրոցի Սպորտային ակումբը կազմակերպել էր հոբելյանական 50-րդ ֆուտբոլային հանդիպումը, ում հակառակորդն էր կրկին անգամ Արշավականների ակումբը, որի հետ ԵԱԴ ՍԱ-ն 2 շաբաթ առաջ հանդիպում էր ունեցել, սակայն խաղն ավարտվել էր ոչ ոքի:

ԵԱԴ ՍԱ-ն հանդես եկավ հետևյալ կազմով. Դարպասապահ` Վահագն (ԵԱԴ ՍԱ), պաշտպանությունում խաղում էին Մհեր Սահակյանը (9-րդ սերունդ) (Ա), Խոսրով Հակոբյանը (ԵԱԴ ՍԱ), Տիգրան Վարդապետյանը (4-րդ սերունդ), Սարգիս Գրիգորյանը (1-ին սերունդ), Հարձակման գծում` Սամվել Պարզյանը (12-րդ սերունդ), Հրաչ Շահվերդյանը (14-րդ սերունդ), Սարգիս Ասատրյանը (ԵԱԴ ՍԱ), Կարո Կոգարովը (12-րդ սերունդ):

ԵԱԴ Լուման

Առաջնորդը կարող է իրականացնել իր պարտականությունն ու կոչումը լավագույնս, եթե սիրում, հոգում է նրանց մասին, որոնց առաջնորդում է, ունի կարեկցանքի ու իր կոչման նկատմամբ խորը հավատ: Տարեց տարի ավելանում են նրանք, ում համար նման գաղափարները լոկ բարձր խոսքեր չեն, այլ անհրաժեշտություն, պատասխանատվություն, անգամ  կենսակերպ:

Երիտասարդ Առաջնորդների Դպրոցը, որն ինքնին դրամաշնորհներից օգտվող կազմակերպություն է,  չէր կարող անմասն մնալ նման բացառիկ բարեգործական միջոցառմանը մասնակցելուց: 2 օրվա ընթացքում հանգանակվեց շուրջ 40.000 ՀՀ դրամ և փոխանցվեց “Հայաստան” Համահայկական Հիմնադրամին…  կարդալ ավելին

The Elephant Rope

As a man was passing the elephants, he suddenly stopped, confused by the fact that these huge creatures were being held by only a small rope tied to their front leg. No chains, no cages. It was obvious that the elephants could, at any time, break away from their bonds but for some reason, they did not.

He saw a trainer nearby and asked why these animals just stood there and made no attempt to get away. “Well,” trainer said, “when they are very young and much smaller we use the same size rope to tie them and, at that age, it’s enough to hold them. As they grow up, they are conditioned to believe they cannot break away. They believe the rope can still hold them, so they never try to break free.”

The man was amazed. These animals could at any time break free from their bonds but because they believed they couldn’t, they were stuck right where they were.

Like the elephants, how many of us go through life hanging onto a belief that we cannot do something, simply because we failed at it once before?

Failure is part of learning; we should never give up the struggle in life.