Մանկուց բոլորիս սովորեցրել են, որ մենք ապրում ու մեծանում ենք ինչ-որ կարևոր դեր ունենալու համար, որ կգա այն օրը, երբ կյանքը կպարգևի երջանկության ու փորձությունների մեր բաժինը: Հավատում եք դուք դրան, թե՝ ոչ, ձեր գործն է: Դա ընդհանրապես կարևոր չէ:
Կարևորն այն է, որ երջանկություն լինի դա, թե փորձություն, դուք պատրաստ լինեք այն ընդունելու, հասկանալու և դասեր քաղելու, կատարելու համահունչ փոփոխություններ: Առավել ևս, եթե խոսքը վերաբերվում է փորձություններին, ապա հենց համապատասխան փոփոխությունների անհրաժեշտության անտեսումն է, որ, որպես կանոն, բերում է իրավիճակի անելանելիության: Որոշակիորեն կարևորն այն չէ, թե ինչ է եղել, այլ այն, թե ինչպես ենք մենք դա ընկալում, և ինչպես ենք պատրաստվում ներազդել կամ արձագանքել:
Որքանո՞վ ենք մենք հակված փոփոխությունների: Արդյոք մենք հակվա՞ծ ենք մտածելու, թե փոփոխությունները կբերեն ավելի լավ օրեր, կամ, արդյոք վստահու՞մ ենք մեր ուժերին, որ պիտի առաջնորդեն այդ փոփոխությունների միջով: Չէ՞ որ միևնույն խնդիրներն ունեցող մարդիկ հիմնականում տարբեր արդյունքներով են դուրս գալիս իրավիճակից: Ընդ որում, նրանք, ովքեր պատրաստ են երես առ երես դուրս գալ խնդրի առջև ու կատարել փոփոխություն, որպես կանոն, շահում են: Իսկ ի՞նչ են շահում նրանք, ովքեր խուսափում են անհրաժեշտ քայլերից կամ փախչում պատասխանատվությունից կամ փոփոխություններից: Մի՞թե դա պարզապես ժամանակ է սեփական անկարողությունը գիտակցելու համար: Continue Reading »




