Americans on each third Monday of January honor the life and achievements of the Reverend Martin Luther King Jr. (1929-1968), the 1964 Nobel Peace laureate and the individual most associated with the triumphs of the African-American civil rights movement during the 1950s and 1960s. As a political organizer, supremely skilled orator and advocate of nonviolent protest, King was pivotal in persuading his fellow Americans to end the legal segregation that prevailed throughout the South and parts of other regions, and in sparking support for the civil rights legislation that established the legal framework for racial equality in the United States.

King was among those champions of justice whose influence transcended national boundaries.  A student of the philosophy and principles of nonviolence enunciated by Mohandas Karamchand Gandhi (1869-1948), King in 1959 traveled to India, where he studied further the legacy of the man his widow, Coretta Scott King, later would call his “political mentor.”  Nelson Mandela, accepting the 1993 Nobel Peace Prize, similarly credited King as his predecessor in the effort to resolve justly the issues of racism and human dignity.

Son of the prominent Atlanta pastor Martin Luther King Sr., King at the age of 26 completed a doctorate in theology at Boston University.  In 1954, while completing his dissertation, King accepted the pastorate at the Dexter Avenue Baptist Church in Montgomery, Alabama. It was in Montgomery the following year that Rosa Parks, an African-American seamstress, was jailed for refusing to give up her seat on a segregated municipal bus to a white passenger. The incident sparked the Montgomery Bus Boycott, in which the city’s African-Americans refused to patronize its segregated bus system. King led the organization directing the boycott and became the movement’s public face, appealing to white Americans’ spirit of brotherhood. When the federal courts, following the reasoning of the Supreme Court’s Brown v. Board of Education decision, declared the bus segregation law unconstitutional, King emerged as a national figure.

In 1957, King was among the founders of the Southern Christian Leadership Conference (SCLC). This was an alliance of black ministers and churches organized to pursue nonviolent direct action against segregation. SCLC leaders hoped to change public opinion and to complement the legal challenges to segregation pursued by the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). King was a dynamic force within the SCLC, emerging as its leading fund-raiser and as a skillful political tactician who successfully forged alliances with sympathetic Northern whites. In 1959, King traveled to India, where he met with followers of Gandhi and further refined his thought on nonviolent social protest.
Archbishop Desmond Tutu shows off his Martin Luther King Jr. stole after the ordination ceremony of his daughter. (© AP Images)During the early 1960s, King and the SCLC initiated a number of peaceful protests against segregated institutions. In May 1963, Birmingham, Alabama, Police Commissioner Eugene “Bull” Connor unleashed police dogs and high-pressure fire hoses against peaceful demonstrators, many of them schoolchildren.  The images horrified the nation. King was arrested during these demonstrations and from his jail cell produced Letter From Birmingham City Jail, in which he argued that one who breaks an unjust law to arouse the consciousness of his community “is in reality expressing the highest respect for law,” provided he acts “openly, lovingly and with a willingness to accept the penalty.”  That August, African-American leaders organized the March on Washington for Jobs and Freedom.  Here, before an estimated quarter million civil rights supporters gathered at the Lincoln Memorial in Washington, King offered one of the most powerful orations in American history. Generations of schoolchildren have learned by heart lines from the I Have a Dream speech, in which King prayed for the day when people would “not be judged by the color of their skin but by the content of their character.”

The images from Birmingham and Washington helped crystallize support for the Civil Rights Act of 1964, signed into law by President Lyndon B. Johnson on July 2, 1964.  In 1965, the violent Selma, Alabama, police response to a voting rights march sparked a similar surge in support for King, the civil rights movement and for legislation guaranteeing the right of political participation. Consequently, the Voting Rights Act became law on August 6, 1965.

With the passage of these civil rights laws, King continued to employ his strategy of nonviolent social protest even as some younger leaders at times argued for more radical means. King also broadened his agenda to encompass efforts to focus attention on African-American poverty. King was in Memphis, Tennessee, in support of striking black garbage workers when, on April 4, 1968, an assassin’s bullet cut him down at the age of 39.

Americans honor the Reverend Martin Luther King Jr. with a national holiday celebrated on the third Monday of each January, and soon by a national monument, to be constructed in direct sight of the Lincoln Memorial, where King inspired Americans with his dreams of racial justice and equality.  Countless individuals and organizations, including The King Center, in Atlanta, carry on his work.

Read more: http://www.america.gov/st/diversity-english/2009/January/20060109162734jmnamdeirf0.3977777.html#ixzz0cNTVACbG

В общем по мере увеличения размера группы, общение между ее членами усложняется, и становится более трудным достижение согласия по вопросам, связанным с деятельностью группы и выполнением ее задач. Увеличение размера группы также усиливает тенденцию к неформальному разделению групп на подгруппы, что может привести к появлению не согласующихся целей и к образованию клик.

СОСТАВ. Под составом здесь понимается степень сходства личностей и точек зрения, подходов, которые они проявляют при решении проблем. Важной причиной вынесения вопроса на решение группы является использование различных позиций для нахождения оптимального решения. Поэтому неудивительно, что на базе исследований рекомендуется, чтобы группа состояла из непохожих личностей, так как это сулит большую эффективность, чем если бы члены группы имели схожие точки зрения . Некоторые люди обращают больше внимания на важные детали проектов и проблем, а другие хотят взглянуть на картину в целом, некоторые хотят подойти к проблеме с системных позиций и рассмотреть взаимосвязь различных аспектов. По словам Майнера, когда “группы подобраны таким образом, что в них входят либо очень похожие, либо очень разные люди, то группы с различными точками зрения вырабатывают больше качественных решений. Множество точек зрения и восприятия перспектив приносит свои плоды”.

ГРУППОВЫЕ НОРМЫ. Как было выявлено первыми исследователями групп в трудовых коллективах нормы, принятые группой, оказывают сильное влияние на поведение отдельной личности и на то, в каком направлении будет работать группа: на достижение целей организации или на противодействие им. Нормы призваны подсказать членам группы, какое поведение и какая работа ожидаются от них. Нормы оказывают такое сильное влияние потому, что только при условии сообразования своих действий с этими нормами отдельная личность может рассчитывать на принадлежность к группе, ее признание и поддержку.

Это относится как к неформальным, так и к формальным организациям. С позиций организации можно сказать, что нормы могут иметь положительный и отрицательный характер. Положительными нормами считаются те, что поддерживают цели и задачи организации и поощряют поведение, направленное на достижение этих целей. Отрицательные нормы имеют противоположный эффект; они поощряют поведение, которое не способствует достижению целей организаций. Нормы, которые поощряют усердие работников, их преданность организации, заботу о качестве продукции или заботу об удовлетворении покупателя – положительные нормы. Примером отрицательных норм служат такие нормы, которые поощряют неконструктивную критику компании, кражи, прогулы и низкий уровень производительности труда.
Один из исследователей провел классификацию групповых норм: 1) гордость за организацию; 2) достижение целей; 3) прибыльность; 4) коллективный труд; 5) планирование; 6) контроль; 7) профессиональная подготовка кадров; 8) нововведения; 9) отношения с заказчиком; 10) защита честности . Руководителям следует выносить свои суждения о нормах группы с осторожностью. Например, может показаться, что группа руководителей низового звена, которые считают правильным всегда соглашаться с начальством, проявляют высокую степень лояльности. Однако, на самом деле такая норма приведет к подавлению очень выигрышных для организации инициатив и мнений. Подобное подавление важной информации чревато снижением эффективности решений.

СПЛОЧЕННОСТЬ. Сплоченность группы – это мера тяготения членов группы друг к другу и к группе. Высокосплоченная группа – это группа, члены которой испытывают сильную тягу друг к другу и считают себя похожими. Поскольку сплоченная группа хорошо работает в коллективе, высокий уровень сплоченности может повысить эффективность всей организации, если цели и той и другой согласуются между собой. У высокосплоченных групп обычно бывает меньше проблем в общении, а те, что бывают, – менее серьезные, чем у других. У них меньше недопонимания, напряженности, враждебности и недоверия, а производительность их труда выше, чем в не сплоченных группах. Но если цели группы и всей организации не согласуются, то высокая степень сплоченности отрицательно скажется на производительности труда во всей организации. Это было продемонстрировано в эксперименте на участке банковской сигнализации на заводе Хоторна.

Руководство может найти возможность увеличить положительный эффект сплоченности тем, что будет периодически проводить собрания и делать упор на глобальные цели группы, а также даст возможность каждому ее члену увидеть его или ее вклад в достижение этих целей. Руководство может также укрепить сплоченность, разрешая периодические встречи подчиненных для обсуждения потенциальных или актуальных проблем, эффекта предстоящих перемен для производственной деятельности, а также новых проектов и приоритетов в будущем.
Потенциальным отрицательным последствием высокой степени сплоченности является групповое единомыслие .
ГРУППОВОЕ ЕДИНОМЫСЛИЕ – это тенденция подавления отдельной личностью своих действительных взглядов на какое-нибудь явление с тем, чтобы не нарушать гармонию группы. Члены группы считают, что несогласие подрывает их чувство принадлежности, и поэтому несогласия следует избегать. Чтобы сохранить у членов группы то, что понимается как согласие и гармония, член группы решает, что лучше не высказывать своего мнения.

В атмосфере группового единомыслия первостепенная задача для отдельной личности – держаться общей линии в обсуждении, даже если он или она имеет иную информацию или убеждение. Эта тенденция самоукрепляется. Поскольку никто не выражает мнений, отличных от других, и не предлагает иную, противоположную информацию или точку зрения, каждый полагает, что все остальные думают одинаково. Поскольку никто не высказывается, никто не знает, что другие члены могут тоже быть скептически настроены или озабочены. В результате проблема решается с меньшей эффективностью, так как вся необходимая информация и альтернативные решения не обсуждаются и не оцениваются. Когда налицо групповое единомыслие, возрастает вероятность посредственного решения, которое никого не заденет.
КОНФЛИКТНОСТЬ. Ранее упоминалось, что различие во мнениях обычно приводит к более эффективной работе группы. Однако, оно также повышает вероятность конфликта. Хотя активный обмен мнениями и полезен, он может также привести к внутригрупповым спорам и другим проявлениям открытого конфликта, которые всегда пагубны. Причины конфликта в малых группах и методы их разрешения во всех подразделениях организации одни и те же.

СТАТУС ЧЛЕНОВ ГРУППЫ. Статус той или иной личности в организации или группе может определяться рядом факторов, включая такие как старшинство в должностной иерархии, название должности, расположение кабинета, образование, социальные таланты, информированность и накопленный опыт. Эти факторы могут способствовать повышению и понижению статуса в зависимости от ценностей и норм группы. Исследования показали, что члены группы, чей статус достаточно высок, способны оказывать большее влияние на решения группы, чем члены группы с низким статусом. Однако, это далеко не всегда ведет к повышению эффективности.
Человек, поработавший на компанию непродолжительное время, может иметь более ценные идеи и лучший опыт в отношении какого-нибудь проекта, чем человек с высоким статусом, приобретенным благодаря многолетней работе в руководстве данной компании. То же самое относится и к руководителю отдела, статус которого может быть ниже вице-президента. Чтобы принимать эффективные решения, необходимо учитывать всю информацию, относящуюся к данному вопросу, и объективно взвешивать все идеи. Чтобы эффективно функционировать, группе, возможно, придется прилагать совместные усилия ради обеспечения того, чтобы мнения членов, имеющих более высокий статус, не доминировали в ней.
РОЛИ ЧЛЕНОВ ГРУППЫ. Критическим фактором, определяющим эффективность работы группы, является поведение каждого из ее членов. Чтобы группа функционировала эффективно, ее члены должны вести себя таким образом, чтобы способствовать достижению ее целей и социальному взаимодействию. Существуют две основных направленности ролей для создания нормально работающей группы. Целевые роли распределены таким образом, чтобы иметь возможность отбирать групповые задачи и выполнять их. Поддерживающие роли подразумевают поведение, способствующее поддерживанию и активизации жизни и деятельности группы.

Большинство американских управляющих выполняют целевые роли, в то время как японские управляющие – целевые и поддерживающие роли. Обсуждая этот вопрос, профессор Ричард Паскаль и профессор Энтони Атос заявляют:
“Японцы чрезвычайно чутко реагируют на взаимодействия и взаимоотношения в группе. Их отношение к группам очень похоже на отношение к браку в западных странах. И, что особенно интересно, японцы выделяют те же проблемы и озабоченности в трудовых взаимоотношениях, какие мы выделяем в браке: они касаются доверия, взаимопомощи и преданности. На Западе лидеры рабочих групп склонны делать упор на производственную деятельность и игнорировать социальные аспекты, в то время как в Японии сохранение состояния удовлетворенности членов рабочей группы идет бок о бок с выполнением целевых ролей”.

1. Արդեն հինգ տարի է, ինչ ԵԱԴ-ն ակտիվ գործունեություն է ծավալում։ Որքանո՞վ է հաջողվել իրականացնել ի սկզբանե դրված նպատակները և որքանո՞վ է այսօրվա ԵԱԴ-ը տարբերվում նախնական մտահղացումից։ 

Որոշ ոլորտներում գերազանցել ենք սպասելիքները, որոշ հարցերում հասկացել, որ գերագնահատել ենք մեր կարողությունները: Ի սկզբանե նպատակն էր միավորել ակտիվ երիտասարդներին, ովքեր կճանաչեն իրար, ընդհանուր գործ անելով կբացահայտեն միմյանց, և ի վերջո կստանան գիտելիքներ առաջնորդության, կառավարման ու հարակից բնագավառներում: Որպես եռամսյա դասընթաց պլանավորված դպրոցն այսօր արդեն հինգ տարեկան է, գործում է ամեն օր, ունի երեք լսարան և անվճար հիմունքներով դասընթացներ է մատուցում տարեկան առավել քան հարյուր երիտասարդի: Հանդիպել ենք նաև խնդիրների: Հիմնական խնդիրը մտքերն ու պլանները կյանքի կոչելն է, ավելի շուտ թե՛ մեր բազմազբաղ երիտասարդների ժամանակը, թե՛ առկա ռեսուրսները մոբիլիզացնելը: Սրանից դրդված մենք որոշեցինք, որ Դպրոցի ավարտական վկայական կտանք միայն խոսքը գործի վերածած սաներին:

2. Կարո՞ղ եք առանձնացնել դպրոցի հինգ ամենամեծ նվաճումներն այս հինգ տարիների ընթացքում։

• Այսօր աշխատանքի ընդունվելիս ԵԱԴ անունը ճանաչվում է գործատուների կողմից, հարգանք ներշնչում, և բացահայտվել են նույնիսկ դեպքեր, երբ Դպրոցի հետ կապ չունեցող անձինք նշել են ԵԱԴ-ն իրենց կենսագրականներում, որպես դրական կետ:
• Ինչպես և ընդունված է հայկական շուկայում, մեզանից հետո բացվեցին նույնանուն մի քանի դպրոցներ, ինչը վկայում է շուկայում նոր միտում ստեղծելու մասին:
• Ամեն դեպքում մեր ամենապայծառ հաղթանակները մեր սաների անհատական հաղթանակներն են, երբ իրենք են խոստովանում, թե որքան են փոխվել շնորհիվ մեր գործի, թե որքան մեծ ավանդ է ունեցել Երիտասարդ առաջնորդների դպրոցն իրենց հաջողություններում ու նվաճումներում:
• Ռուսաստանից մինչև ԱՄՆ, Ալբանիայից մինչև Մեծ Բրիտանիա միջազգային փորձագետները մեջբերում են մեր փորձը ու հատուկ գալիս են Հայաստան կամ մեզ են կանչում իրենց երկիր սովորելու ու փորձ փոխանակելու: Մենք այլևս գիտելիք սպառող չենք, այլ գիտելիք արտադրող ենք:
• Այս տարի ՀՀ Պաշտպանության նախարարությունը դիմեց Դպրոցին՝ ստեղծելու Ռազմական առաջնորդության դասագիրք ՀՀ ռազմական ինստիտուտի համար:3. Ինչպիսի՞ն եք տեսնում ԵԱԴ-ի ապագան։ Ո՞րն է լինելու նրա առաքելությունը հետագայում։ 

ԵԱԴ-ը կցանկանայի տեսնել որպես սեփական բազմապրոֆիլ արտադրանք ունեցող կառույց, որը գուցե և տա միջազգային չափանիշներով ընդունված վկայական: Առաքելությունն է թե՛ անցյալում, թե՛ ներկայում, թե՛ ապագայում նպաստել Հայաստանի զարգացմանը՝ տալով մրցակցային առավելություն ներուժ ունեցող երիտասարդներին:

4. Ինչպիսի՞ն է երիտասարդ հայ առաջնորդն այսօր, որքանո՞վ է նա կարողանում օգտագործել իր պոտենցիալն ու ո՞րն է նրա տեղն այսօրվա հասարակության մեջ։

Երբ հարցը դիտարկում ես հայաստանյան պատուհանից, ապա տեսնում ես, որ ներուժ, խելք ու տոկունություն ունեցող երիտասարդը գտնում է իրեն ու առաջ է գնում: Թեև խնամի-ծանոթ-բարեկամ կապը այսօր դեռ գործում է, սակայն օր օրի՝ ըստ մեր շուկայի միջազգայնացման ընթացքի, երիտասարդը կարողանում է իրացնել իր գիտելիքներն առանց այլոց օժանդակության:

Սակայն երբ նույն իրավիճակին նայում ես արևմտյան ակնոցով, տեսնում ես, թե որքան աղքատիկ են մեր հնարավորությունները, ինչերի կարող էին մերոնք հասնել ու ինչից են հրաժարվում հայրենասիրաբար մնալով Հայաստանում:
Մեր հասարակությունում մինչև այսօր կան ապակե առաստաղներ երիտասարդների, ու հատկապես երիտասարդ կանանց համար, և, ցավոք սրտի, հայ երիտասարդն այսօր կարողանում է բացահայտել ու իրացնել իր ներուժի ընդամենը փոքրիկ մասնաբաժինը:

5. Հինգ խրատ կամ բարեմաղթանք Ձեզանից մեր հայ երիտասարդներին և մասնավորապես՝ հայ երիտասարդ առաջնորդներին։

Եղե՛ք համեստ:

Եղե՛ք նախաձեռնող:

Հիշե՛ք Ձեր առաջնայնությունների մասին:

Հիշե՛ք Ձեր առողջության մասին:

Ձեր հնարավորություններն իրականում սահման չունեն:

Ամեն ինչ սկսվեց շատ վաղուց, երբ ԵԱԴ-ում հանդիպեցին տարբեր հոսքերի սաներ, որոնք աստիճանաբար ընկերացան ու մի թիմ դարձան։ Ապա ծնվեց նրանց պրոեկտը՝ Մի կին-մի աշխարհ։ Այն ժամանակ թիմը բաղկացած էր 5-6 հոգուց, թիմում ներգրավված էին նաև Մաքրուհի Սինանյանը, Շուշան Հարությունյանն ու Աննա Եղոյանը: Եվ նրանց ջանքերով կարճ ժամանակում մեծ գործ արվեց:  «Այդ պրոեկտն իմ համար շատ մեծ փորձ էր։ Կարճ ժամանակահատվածում կարողացանք մեծ աշխատանք անել։ Այդ ընթացքում մի քանի անգամ ենք հանդիպել, նույնիսկ եղել ենք տարբեր երկրներում։ Այդ ամենը մեր մեջ հատուկ վստահություն ու շնորհակալության զգացում ձևավորեց»,- ասում է թիմի անդամ Լիլիթ Գևորգյանը։ Աստիճանաբար փոխադարձ վստահությունն ու կապն այնքան ամրապնդվեցին, որ ինչպես իրենք են խոստովանում, նրանք մի ամբողջություն դարձան, միասնական մի թիմ, որտեղ շատ մեծ է ներդաշնակությունը։

Շուտով երիտասարդները ձեռնամուխ եղան ԷկոԼեդ կազմակերպության հիմնադրմանը, որը զբաղվում էր էկոլոգիապես մաքուր և տնտեսող լամպերի ներկրմամբ։ «Թիմն ավելի մեծ էր, սակայն այս պահի դրությամբ թիմի անդամ Մաքրուհի Սինանյանը Հայաստանում չէ, իսկ Շուշան Հարությունյանն էլ խիստ զբաղված է աշխատանքային և ուսումնական հարցերով։ Արդյունքում, մենք մնացինք երեքով և որոշեցինք հենց երեքով էլ ստեղծել այս ամենը։ Թիմը ձևավորվեց շատ արագ, հստակ որոշմամբ ու փոխադարձ վստահության վրա»,- պատմում է Կարեն Դերձյանը։

«Աստիճանաբար սկսեցինք մտնել բնապահպանական գործընթացի մեջ, ստեղծվեց էկոլոգիապես մաքուր փաբ ունենալու գաղափարը»,-Արման Ավթանդիլյան։ Խնդիրը հետևյալն էր՝ այն մարդիկ, որոնք գնում են որևէ փաբ, դուրս են գալիս ծխահարված, ինչը բերում է նրան, որ շատերը սկսում են չգնալ փաբ։ Ինչպես նշում է Լիլիթը. «Մենք ինքներս ունենք շատ ընկերներ, որոնք չէին գնում փաբեր ու նման ժամանցի այլ վայրեր զուտ ծխախոտի հոտի ու առողջութան վնասի համար։ Ծխախոտը միայն հոտը չէ, այն նաև շատ վնաս է առողջութանը, երբ կողքիդ ծխում են»։ Սակայն գաղափարը միայն չծխելը չէր։ ԷկոՓԱԲ ասելով չենք հասկանում միայն տարածք, որտեղ չեն ծխում, բացի սովորական ճաշացանկից այստեղ կա  նաև հատուկ «Էկոմենյու», որտեղ ներառված են օրգանիկ թեյեր, օրգանիկ սուրճ, կաթ, մեղր և այլն, որոնք օգտակար և ոչ այնքան թանկ են, որքան շատերը պատկերացնում են։ «Գաղափարն էր ստեղծել միջավայր, որտեղ մարդիկ ոչ միայն չեն ծխի, այլև առողջարար սնունդ կուտեն»,- հավելում է Լիլիթը։

Միջավայրը ևս քարոզում է առողջ ապրելակերպ, հանկարծակի չէ, որ այստեղ դուք կտեսնեք ստոուբորդ, կկարողանաք խաղալ ինտելեկտուալ խաղեր, շաշկի, գլուխկոտրուկներ լուծել, մասնակցել կոկտեյլների պատրաստմանը, ավելացնել դիզայնի ձեր ցանկացած տարրերը և, որ ամենակարևորն է, լսել լավ երաժշտություն։ «Ինչն է լավ, որ ո՛չ ես, ո՛չ Լիլիթը, ո՛չ Կարենը չենք ծխում։ Ես ժամանակին ծխել եմ, այժմ ընդհանրապես չեմ ծխում, մենք ողջունում ենք առողջ ապրելակերպը և ինքներս հետևում ենք մեր իսկ «կանոններին»,- ասում է Արմանը։

Առաջին հայացքից շատ հետաքրքիր ու անհամադրելի է թվում ԷկոՓԱԲ արտահայտությունը, քանի որ փաբը շատերի մոտ ասոցացվում է ծխի, ալկոհոլի հետ։ «Մենք որոշեցինք ստեղծել մի վայր, որը լինի փաբ իր էությամբ, որտեղ գան երիտասարդներ, լսեն երաժշտություն, խմեն ալկոհոլային խմիչքներ, բայց չծխեն։ Որոշել ենք համադրել այդ երկու գաղափարները և մինչև վերջ հավատարիմ կմնանք մեր գափարին»,- նշում են թիմի անդամները։

ԵԱԴ սաները մեծ ջանք ու եռանդ են դրել իրենց գործի մեջ, իդեպ, փաբում ամեն ինչ սարքված է նրանց ձեռքերով, նույնիսկ սեղաններն ու աթոռները։ Նրանք ունեն գաղափար, ունեն վստահություն սեփական ուժերին ու հավատում են հաջողությանը։ Հաջողակ երիտասարդի համար կարևոր է ոչ միայն հաջողակ աշխատանքն ու ուսումը, այլև ճիշտ կազմակերպված ժամանցն ու առողջ ապրելակերպը, այս սկզբունքով են առաջնորդվում 21-րդ դարի հայ երիտասարդ առաջնորդները։

Աննա Կարապետյան, ԵԱԴ 12-րդ հոսք

Եթե դեռևս չեք կռահել, թե ում մասին է խոսքը, ապա հուշեմ, հոդվածիս հերոսը Վիկտորիա Ռստակյանն է։ Վիկտորիան առաջնորդ է իր հոգով ու էությամբ, ԵԱԴ արժանի սան, որն իր կյանքում առաջնորդվում է դպրոցում քննարկված բոլոր սկզբունքներով, ունի կյանքում նպատակ ու չի վհատվում դժվարություններից։ Նա երազանք ունի՝ լինել քիմիայի ուսուցիչ աշխարհահռչակ լավագույն դպրոցներից մեկում, և հաստատակամ առաջ է շարժվում դեպի իր երազանքը։

Ուսուցչի գործն ամենակարևոր ու շնորհակալ գործերից մեկն է, քանի որ լավ ուսուցչին հիշում ենք ամբողջ կյանքում, իսկ նրա դասերն իրենց հետքն են թողնում մեր հիշողության մեջ ու օգնում ամբողջ կյաքում։ Իսկ Վիկտորիան հենց այդպիսինն է, ուսուցիչ, որը խոսում է աշակերտների լեզվով։ Քիմիայի դասը նրա մոտ չի սահմանափակվում անհասկանալի բանաձևերով ու վերացական հասկացություններով, ամեն ինչ բացատրում է աշակերտի առօրյա կյանքից օրինակներով, հետաքրքրում ու շահագրգռում աշակերտներին ճանաչել իրենց շրջապատող աշխարհը։ Որքան էլ դա զարմանալի է, նույնիսկ ամենածույլ աշակերտների մոտ ընկեր Ռստակյանը կարողացել է սեր առաջացնել դեպի Քիմիան, այն քիմիան, որը շրջապատում է նրանց ամեն օր։ Ուղղակի հպարությամբ էի նայում, թե ինչպես են անհնազանդ ու ծույլ տղաները, որոնց գուցե համացանցն ու վիրտուալ աշխարհն ավելի են հետաքրքրում, քան ձանձրալի դասերը, իրենց ձեռքով պրեզենտացիաներ պատրաստել ու սեփական աշխատանքի գնահատման հպարտությամբ ներկայացնում այդ պրեզենտացիայի միջոցով իրենց իսկ կողմից ընտրված քիմիայի դասը։

Շատ հետաքրքիր է տեսնել այսքան երիտասարդ ուսուցչուհի Վիկտորիային, բայց ասեմ, կրկնակի ավելի հետաքրքիր է տեսնել նրան լաբորատորիայում, այդ քիմիական նյութերի բազմազանության մեջ։ Այնքան հանգիստ դեմքով է պատմում ընթացող ռեակցիաների մասին ու դեռ զարմանում, թե ինչպես ինչ-որ բան չես հասկանում։ Հետո ալարում է բացատրել, կարծելով, որ միևնույն է դա քեզ հետաքրքիր չի, ապա տարվում է գործով ու սկսում մանրամասն նկարագրել, պատմել ու բացատրել։ Մի պահ նայում ես ու զարմանում, թե որտեղից այդ փոքր մարմնում այդքան ուժ՝ հաղթահարելու բնության ուժերին ու հասնել իր նպատակին։ Երբեմն պատմում է փոքր ձախողումների մասին, բայց երբեք հիասթափության կամ հուսահատութան նշույլ անգամ չկա նրա ձայնում։ “Պիտի նորից փորձեմ”,- ասում է ու հաջորդ անգամ նոր եռանդով անցնում գործի։

Եվ միայն գիտություն չէ, որ նրան գրավում ու կլանում է։ Նույն եռանդով նա անում ցանկացած գործ, որին ձեռնամուխ է լինում։ Ու երբեք նրա համար անհնարին ոչինչ չկա, “Չկա մի բան, որ չկարողանամ”, այսպիսին է նրա կարգախոսը։ Երբեմն այնպիսի գլուխգործոցներ է ստեղծում, որ ապշած հարցնում ես. ”Ո՞նց ես սա արել”, “Դրա մեջ ի՞նչ կա որ”,- հանգիստ ժպիտով պատասխանում է նա։ Ամբողջ 12-րդ հոսքն ամեն անգամ հիանում ու զարմանում էր նրա հրեշտակային նվերների վրա, դրանցից յուրաքանչյուրը երևակայության, մեծ ներդրման ու քրտնաջան աշխատանքի արդյունք էին, որոնց մեջ սիրտ էր դրված ու յուրաքանչյուրը լի էր իմաստով։

Այս ամենի հետ Վիկտորիան դեռ հասցնում է պայքարել ծխելու դեմ, մասնակցել բազմաթիվ կոնֆերանսների և ապրել ԵԱԴ-ական ակտիվ կյանքով։

 Ժամանակի ճիշտ կառավարում, առաջնահերթությունների սահմանում, ուժերի ճիշտ բաշխում ու անձնվիրություն ցանկացած գործում, այսպես կնկարագրեմ ԵԱԴ 12-րդ հոսքի արժանի սանին։ Նրա ձեռքերով դեռ շատ բարի գործեր են արվելու։ “Կարևորը ստեղծելու, բարին գործելու և առաջ շարժվելու ցանկությունն է”, երևի այդպես կարելի է ամփոփել Վիկտորիայի առօրյան ուսումնասիրելու արդյուքները։

Աննա Կարապետյան, ԵԱԴ 12-րդ հոսք

ԵԱԴ 15-րդ հոսքի 6 խմբերը վերջերս ամփոփեցին իրենց թիմային առաջին նախագծերը` ներկայացնելով իրենց իսկ ընտրած հայտնի առաջնորդին: Արմենի ու իր թիմակիցների ընտրած առաջնորդը Գարեգին Նժդեհն էր, որն, Արմենի խոսքով, ուներ գաղափարի և գործի նվիրյալ թիմակիցներ, որն իր տեսակով ու աշխատանքային ոճով կարողացավ իր շուրջը համախոհների թիմ ստեղծել, ովքեր հավատացին ու գնացին նրա հետևից: «Սա մեր առաջին նախագիծն էր ԵԱԴ-ում, որը թեև շատերի խոսքով հաջողված էր, սակայն իմ կարծիքով` ճիշտ հակառակը: Չստացվեց թիմային ճիշտ ու ստեղծագործ մթնոլոտ ապահովել, թիմային աշխատանքի ոգին չստացվեց լիովին ձեւավորել. տարբեր բնավորություններ, տարբեր կրթություն, թիմային աշխատանքի փորձի պակաս, քան ընդհանուր նպատակին ծառայելու գաղափարն է ու թիմային աշխատանքը: Պատճառներից մեկը գուցե այն էր, որ մեր թիմակիցներին մենք ինքներս չէինք ընտրել, թիմերը վիճակահանությամբ էին ստեղծվել»,-ասում է Արմենը:

Ի տարբերություն Արմենի, նույն հոսքի մեկ այլ անդամ Արտակ Ոսկանյանն իրենց թիմային աշխատանքը բավական արդյունավետ է համարում: «Թեև օբյեկտիվ պատճառներով խմբի 4 անդամներից մեկը չկարողացավ մասնակցել նախագծի աշխատանքներին, սակայն կարողացանք պահպանել թիմային կուռ մթնոլորտն ու հասնել մեր առջև դրված նպատակին` ներկայացնելով Տիբեթյան ինքնավարության հոգևոր և քաղաքական առաջնորդ Դալայ-Լամա 14-րդին»,-ասում է Արտակը:

Արտակի կարծիքով` ցանկացած աշխատանք կազմակերպելու և հաջողությամբ ավարտին հասցնելու համար առաջին հերթին հավատ է պետք` նախևառաջ ինքդ քո նկատմամբ, հավատ, որ կարող ես անել դա, հասնել այն արդյունքին, որն առաջին հերթին հենց ինքդ քեզնից ես սպասում: Նա վստահ է, որ արդյունքից առավել կարևոր է միասին անցած ճանապարհը, և հենց դրա շնորհիվ Արտակն իրենց հոսքում կարողացավ գաղափարակիցներ ու թիմակիցներ գտնել` միասին նոր նախագիծ իրականացնելու համար:

«Թիմային աշխատանքում հաջողության հասնելու համար առաջին հերթին ընդհանուր գաղափար և հետաքրքրվածություն է պետք»,-համոզված է 15-րդ հոսքի մեկ այլ խմբի անդամ Մարինե Պետրոսյանը: Որպես առաջնորդ այս խումբը Չէ Գևարային էր ընտրել: «Շատ եմ գնահատում Չէ Գևարայի մեծ նվիրվածությունն այն գաղափարներին, որոնց համար անձնազոհաբար պայքարում էր: Բացի այդ, նա ակնհայտորեն շատ լավ էր տիրապետում իր գործին ու  հիանալի հռետոր էր: Դեռ մանկուց ազատասեր, արկածախնդիր ու հետաքրքրասեր Չէն իրեն երբեք վեր չէր դասում ժողովրդից. նույնիսկ նրանց հետ հավասար աշխատում էր շաքարեղեգի դաշտերում: Եվ հենց սա էլ խթաններից մեկն էր, որ մարդիկ վստահեին ու գնային նրա ետևից»,-ասում է Մարինեն:

Թեև Մարինեենց խմբում նույնպես ծրագրի ավարտին 4 հոգուց միայն 3-ն էին մնացել, բայց կարողացան պատվով ներկայացնել իրենց թիմային աշխատանքը, ինչը, Մարինեի խոսքով, արդյունք է ներթիմային հարգանքի, հանդուրժողականության և ընկերական լավ հարաբերությունների: « Շատ ուրախ եմ, որ, թեև պատահականորեն, բայց մեր խմբում հայտնվեցին գաղափարակից մարդիկ, և չնայած յուրաքանչյուրիս զբաղվածությանը, կարողացանք արդյունավետ աշխատանք իրականացնել»:

            Արմենը, Արտակն ու Մարինեն գիտեն, որ իրենց փոքր թիմային աշխատանքներն ուղղված են մի մեծ թիմի հաջողությանը … ԵԱԴ-ն ինքն էլ մի մեծ ու կուռ թիմ է, մի հյուսքեն շղթա, որի յուրաքանչյուր օղակ-անդամի նվիրվածությունից ու աշխատանքից է կախված ընդհանուր հաջողությունն ու արդյունքը: Եվ մեկ անգամ չէ, որ այս համերաշխ թիմն ապացուցել է իր իսկ ձեռքերով հյուսած շղթայի ամրությունն ու հուսալիությունը:

Լիլիթ Գրիգորյան, ԵԱԴ 6-րդ հոսք                                                                                              

ԵԱԴ ՍԱ-ն հանդես եկավ հետևյալ կազմով. Դարպասապահ` Վահագն (ԵԱԴ ՍԱ), պաշտպանությունում խաղում էին Մհեր Սահակյանը (9-րդ սերունդ) (Ա), Խոսրով Հակոբյանը (ԵԱԴ ՍԱ), Տիգրան Վարդապետյանը (4-րդ սերունդ), Սարգիս Գրիգորյանը (1-ին սերունդ), Հարձակման գծում` Սամվել Պարզյանը (12-րդ սերունդ), Հրաչ Շահվերդյանը (14-րդ սերունդ), Սարգիս Ասատրյանը (ԵԱԴ ՍԱ), Կարո Կոգարովը (12-րդ սերունդ):

Արշավականները ԵԱԴ ՍԱ-ին հոբելյանական խաղի կապակցությամբ նվիրեցին իրենց մարզաշապիկը, որից հետո թիմերը զբաղեցրեցին իրենց դիրքերը և ֆուտբոլային ճակատամարտը  սկսվեց: Հենց սկզբից ԵԱԴ ֆուտբոլային հավաքականը նետվեց գրոհի, բազմաթիվ գրոհներից հետո թիմի ավագը` Մհեր Սահակյանը գրավեց հակառակորդի դարպասը, երկրորդ գոլը խփեց Տիգրան Վարդապետյանը, երրորդ գոլը Սարգիս Ասատրյանինն էր: ԵԱԴ ՍԱ-ն ճիշտ մարտավարություն էր ընտրել և Արշավականներ ակումբի մոտ խաղի առաջին խաղակեսը  չէր ստացվում: Հրաշալի կոմբինացիայից հետո հակառակորդի դարպասը գրավեց Խոսրով Հակոբյանը, ով գտնվում է հրաշալի մարզավիճակում և այսօր լավագույններից է թիմի կազմում: Մինչև ընդմիջում գնալն Արշավականները մի շարք փոփոխություններ կատարեցին, մարզադաշտ դուրս եկավ պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, որին հաջողվեց կազմակերպել թիմի գրոհները, թիմերը ընդմիջում գնացին 5:2 հաշվով, մինչև ընդմիջում մեր թիմի կազմում աչքի ընկավ նաև Կարո Կոգարովը (ԵԱԴ ՍԱ Մեսսին): Երկրորդ խաղակեսում հավասար պայքար ընթացավ, Արշավականներին հաջողվեց հավասարեցնել հաշիվը, սակայն Սամվել Պարզյանի, Հրաչ Շահվերդյանի, Սարգիս Ասատրյանի, Կարո Կոգարովի գոլերից հետո հաշիվն արդեն 9:7 էր: Մի պահ մեր թիմը կարծես թուլացրեց զգոնությունը և Արշավականները նորից հավասարեցրեցին հաշիվը, սակայն Կարո Կոգարովի խփած հաղթական գոլը վերջակետ դրեց խաղին: 10:9 հաշվով խաղն ավարտվեց և մեր թիմը հաղթեց: Խաղն հիրավի լարված էր: Այս հանդիպման ընթացքում գերազանց խաղ ցուցադրեց Սամվել Պարզյանը, ով դարձավ 5 գոլային փոխանցման և մեկ գոլի հեղինակ: Շնորհավորում եմ բոլոր ԵԱԴ ՍԱ անդամներին և ԵԱԴ-ին: 50 ֆուտբոլային հանդիպումը 1,3 տարում կարելի է համեմատել եվրոպական լիգաներում խաղացող թիմերի արդյունքների հետ ,որոնք 1 տարում անց են կացնում 45-50 հանդիպում: Կարևոր ձեռքբերումներից է այն, որ թիմի տղաներից շատերը թողել են ծխելը, ձեռք են բերել ֆիզիկական գերազանց մարզավիճակ: Կարող ենք վստահաբար ասել` ՆՐԱՆՔ ԱՌՈՂՋ ԱՊՐԵԼԱԿԵՐՊԻ ԿՈՂՄԿԻՑՆԵՐ ԵՆ և ՕՐԻՆԱԿ ԵՆ ԾԱՌԱՅՈՒՄ ԲՈԼՈՐԻՆ:

Մհեր Սահակյան, ԵԱԴ 9-րդ հոսք

Երիտասարդ Առաջնորդների Դպրոցը, որն ինքնին դրամաշնորհներից օգտվող կազմակերպություն է,  չէր կարող անմասն մնալ նման բացառիկ բարեգործական միջոցառմանը մասնակցելուց: 2 օրվա ընթացքում հանգանակվեց շուրջ 40.000 ՀՀ դրամ և փոխանցվեց “Հայաստան” Համահայկական Հիմնադրամին…  կարդալ ավելին

He saw a trainer nearby and asked why these animals just stood there and made no attempt to get away. “Well,” trainer said, “when they are very young and much smaller we use the same size rope to tie them and, at that age, it’s enough to hold them. As they grow up, they are conditioned to believe they cannot break away. They believe the rope can still hold them, so they never try to break free.”

The man was amazed. These animals could at any time break free from their bonds but because they believed they couldn’t, they were stuck right where they were.

Like the elephants, how many of us go through life hanging onto a belief that we cannot do something, simply because we failed at it once before?

Failure is part of learning; we should never give up the struggle in life.